U większość kotów rekonwalescencja po amputacji przebiega bardzo dobrze i szybko. Nasz prywatny kot przeszedł ten zabieg w bardzo młodym wieku i teraz można powiedzieć, że nie widać po nim niepełnosprawności dopóki się nie zauważy, że czegoś jednak brakuje 🙂

Koty po amputacji żyją pełnią życia, wymagając jedynie minimalnych zmian poza początkowym okresem rekonwalescencji. Ten poradnik zawiera ważne informacje na temat procesu rekonwalescencji oraz wskazówki, jak pomóc kotu po amputacji żyć pełnią życia.

Choć poruszają się trochę inaczej niż większość kotów, nie musisz wiele zmieniać, aby zapewnić nowemu członkowi rodziny – trójnogowi – komfort w domu.

Jakie są przyczyny amputacji?

Urazy
Poważne urazy nogi i złamania kości mogą prowadzić do sytuacji, w której amputacja nogi jest lepsza niż jej ratowanie. Sam uraz może nie być tego przyczyną, a powikłania z nim związane, takie jak infekcja, mogą skutkować koniecznością amputacji. Do najczęstszych urazów skutkujących amputacją należą: wpadnięcie we wnyki, potrącenie przez samochód, atak większego zwierzęcia i upadek z dużej wysokości.

Wada wrodzona
Niektóre koty rodzą się z wadami kończyn. Mogą one mieć kończyny, które są niesprawne lub wymagają amputacji we wczesnym stadium. Często można je rozpoznać po nietypowych kikutach pozostawionych po nich.

Rak
Jeden rodzaj raka u kotów, zwany kostniakomięsakiem, jest najczęstszym typem raka u kotów, które przeszły amputację. W zależności od agresywności nowotworu, leczeniem zalecanym przez lekarza weterynarii może być amputacja kończyny.

Rekonwalescencja po operacji

Koty zadziwiają szybkością, z jaką adaptują się do nowych warunków. Wiele kotów porusza się bez problemu, zanim zostaną zdjęte szwy, co zazwyczaj następuje po dwóch tygodniach.

Twój trójnożny kot potrzebuje małego i cichego pokoju, kojca dla kota lub dużej klatki, aby rozpocząć proces rekonwalescencji. Twoim głównym celem jest ograniczenie jego aktywności, aby nie zrobił sobie krzywdy ani nie rozerwał szwów. W tym miejscu powinno być miejsce na jedzenie, wodę, legowisko i kuwetę.

Koty z amputowaną przednią łapą

• Bardzo dobrze skaczą, ale mają trudności z lądowaniem. U kotów to przednie łapy zazwyczaj dźwigają największy ciężar, więc siła uderzenia rozkłada się nieproporcjonalnie na tę jedną przednią łapę. Zapewnij im wiele możliwości łatwego zejścia z wysokości.
• Jeśli amputowana została łapa dominującą, mogą próbować zakopywać w kuwecie kupę i siusiu tą drugą łapą. Pomóż im, zakrywając im rzeczy.
• Czasami koty mogą radzić sobie w kuwecie poprzez stanie na tylnych nogach i zakopywanie posiadają przednią łapą. może to jednak sprawiać problemy u kotów niedoświadczonych i kończyć się wybrudzeniem.

Koty z amputowaną tylną łapą

• Mają problemy z lądowaniem po upadku z większych wysokości, ponieważ lądowanie wymaga, aby obie tylne nogi były sprawne.
• Mają tendencję do przewracania się w kuwecie, zakopując odchody. Wysokie kuwety mogą im w tym pomóc.
• Czasami używają ogona, aby zrekompensować brak tylnej nogi i utrzymać równowagę.
• Nie potrafią skakać tak wysoko, co nie jest wadą, jeśli weźmiemy pod uwagę, że blaty kuchenne są wolne od kotów. Tylne nogi są siłą napędową do wyższych skoków. Niezbędne mogą okazać się schodki.

Kuweta

Ogólnie rzecz biorąc, dla kotów trójnożnych zalecamy jedną z poniższych opcji:

Kuweta otwarta z wysokimi bokami i stosunkowo niskim wejściem z przodu.

Kuwety dla starszych kotów są również łatwe w obsłudze dla kotów z amputowanymi kończynami.

Generalnie nie polecamy kuwet zamkniętych z drzwiczkami dla kotów trójnożnych, ponieważ wymagają one dodatkowej siły, żeby się do nich dostać. Zdecydowanie polecamy zakup jakiejś maty do kuwety, szczególnie na pierwsze kilka miesięcy, ponieważ koty trójnożne potrafią rozrzucać żwirek nieco bardziej niż koty czworonożne. Koty trójnożne bez przedniej łapki mają problemy z kopaniem w kuwecie. Kuweta z wysokimi bokami to największe ułatwienie, bo kot może się o nią oprzeć, żeby utrzymać równowagę.

Drapak

Nawet wysoki drapak dla kota, których dolne części zapewniają mnóstwo miejsc do wspinania się na wyższe poziomy. Wszystko, co ma rampę, schody lub niski punkt wejścia, jest świetne. To również świetny sposób na zachęcenie kota do ćwiczeń i rozciągania.

Miski na jedzenie/wodę

Umieszczenie miski na jedzenie na podwyższeniu lub na podwyższonej powierzchni, aby kot nie musiał się schylać, aby z niej jeść, bardzo pomaga w utrzymaniu prawidłowej postawy. Ułatwia to również mu jedzenie z miski. Jednocześnie pamiętać należy, że najlepszy materiał na miski to ceramika lub stal oraz warto zwrócić uwagę na niski rant takiej miseczki.

Legowisko

Możesz rozważyć zakup legowiska ortopedycznego, pianka memory pomaga równomiernie rozkładać nacisk na stawy. Maty chłodzące mogą przysłużyć się do łagodzenia bólu stawów, który może pojawić się w skutek nadmiernego obciążania jednej kończyny zamiast dwóch.

Zagrożenia długoterminowe

• Arthritis (zapalenie stawów), ponieważ utrata kończyny zaburza naturalną postawę kota trójnożnego, a koty te muszą chodzić i biegać inaczej niż koty czworonożne, mogą mieć problemy ze stawami, gdy będą starsze. Zapalenie stawów jest największym problemem u seniorów, a można pomóc w utrzymaniu ich stawów w dobrej kondycji, podając im suplementy z glukozaminą dla kotów. W tym celu skonsultuj się z lekarzem weterynarii.
• Ból fantomowy. Podobnie jak u ludzi po amputacji, koty po amputacji mogą odczuwać ból fantomowy amputowanej kończyny. Może to wymagać konsultacji u lekarza weterynarii i stosowania odpowiednio dobranych leków.
• Odpowiednia dieta. Otyłe koty trójnożne mogą cierpieć na silne bóle stawów, dlatego należy ściśle kontrolować ich dietę i wagę. Może to być trudne w przypadku kotów z obsesją na punkcie jedzenia, ale pomaga im to uniknąć bólu.
• Depresja. Chociaż wszystkie koty mogą popaść w depresję z powodu zmiany sytuacji życiowej, w większości przypadków to starsze koty mają trudności z adaptacją. Objawy depresji u kotów mogą obejmować letarg, wydłużony czas snu, brak zainteresowania aktywnością i zmniejszony apetyt.

Artykuł Trójnogi kot – jak się przygotować? pochodzi z serwisu WoodenCat.

• koty wolno żyjące

To koty, które większość swojego życia spędziły z dala od ludzi, doskonale sobie radzą samodzielnie. W większości przypadków stronią od ludzi, dopuszczają do siebie (nie zawsze) osoby je dokarmiające. W zamknięciu czują się, nie powinny przebywać w schronisku dłużej niż potrzeba np. na zabieg kastracji/sterylizacji i rekonwalescencji. Nie wykazują chęci do socjalizowania się z ludźmi i zalicza się je do tzw. kategorii zwierząt nieadopcyjnych.

• koty oswojone (zagubione, porzucone itd.)

Są zazwyczaj przyjaźnie nastawione do człowieka albo są przynajmniej neutralne. Mogą mieć trudności w poradzeniu sobie w środowisku zewnętrznym. Nie potrafią polować ani skutecznie szukać pożywienia, nie mają stałego schronienia, nie potrafią unikać niebezpieczeństw. Dla nich schronisko może być ratunkiem przed śmiercią na ulicy.

• koty właścicielskie oddane przez opiekuna

Bywa i tak, że rodzina, która dostaje kota w spadku po zmarłej osobie i nie podejmuje się opieki, czasem sąsiedzi czy inne osoby z otoczenia poprzedniego właściciela. Nie rzadko są to ogromne tragedie i ludzi i zwierząt. Nie ma możliwości by w warunkach schroniskowych odtworzyć atmosferę domu, w której taki kot przebywał. Ta część kotów często cierpi najbardziej znające do tej pory tylko swojego opiekuna i nie potrafiące funkcjonować w grupie. U takich kotów śmierć z powodu depresji nie jest wcale taka rzadka.

• kocięta

Część z nich rodzi się poza ludzkimi siedzibami: na działkach, w piwnicach, w szopach – tam, gdzie bytują niekastrowane kotki. Najlepiej gdyby trafiły do schroniska wraz z matką, to pozwoli na dalszą kotce na dalszą opiekę nad nimi. Zdarza się jednak, że kotka zginie albo zostaną znalezione w kryjówce i zabrane bez matki. Jest to dla maluchów silny stres, sprzyja to chorobom a zarazków w schronisku nie brakuje.

Procedura przedadopcyjna, polega na wywiadzie z potencjalnym adoptującym, służy nie tylko zweryfikowaniu warunków, do jakich ma trafić ma kot, ale także dopasowaniu zwierzaka ze schroniska do człowieka.

To pracownicy i wolontariusze najlepiej znają swoich kocich podopiecznych. Wiedzą, który kot poradzi sobie w pełnym zamieszania domu, a który potrzebuje ciszy, spokoju i poszanowania osobistej przestrzeni.

Nowy dom

Koty schroniskowe to często zwierzęta silnie straumatyzowane. Większość schronisk jest przepełniona, kotów jest dużo i żyją w o wiele większym zagęszczeniu, niż miałoby to miejsce w warunkach środowiskowych.

Jeśli masz już w domu jednego kota lub psa, zapoznaj się z procedurą zapoznawania zwierząt ze sobą. Początki mogą być trudne, dlatego zachowaj dystans między nimi, a następnie bacznie je obserwuj, gdy będą znajdowały się w tym samym pomieszczeniu. Wszechobecny hałas, zwłaszcza jeżeli po sąsiedzku przebywają psy. Kot w hałasie nie odpoczywa, nie może się wyspać, jest cały czas czujny.

Stąd po przywiezieniu do domu kota ze schroniska, zwłaszcza kota dorosłego w pierwszym etapie się wycofa, potrzebuje ciszy i spokoju, aby odnaleźć się w nowych warunkach.

Co zrobić, aby kot bezpiecznie się zaaklimatyzował? Ulokuj kota w pokoju (z niezbędnymi rzeczami) i nie wypuszczaj go przez pierwszych kilka dni – chyba, że sam jasno pokaże, że chce wyjść. W takim pomieszczeniu musi znajdować się kryjówka np. niewielki karton, budka lub transporter bez drzwiczek.

Jest wielce prawdopodobne, że kot schowa się i nie będzie zainteresowany kontaktem, nie narzucaj mu się, nie zagaduj, nie zaczepiaj zabawką, a co najważniejsze nie używaj siły. Rób to co robisz normalnie – popracuj przy komputerze, wypij herbatę itd. Kot w silnym stresie może np. opuszczać kryjówkę tylko w nocy, jeść i pić gdy nikogo nie ma w domu, a do kuwety iść raz dziennie.

Jeżeli w domu jest już drugi kot warto postępować zgodnie z zasadami socjalizacji z izolacją. Można również zakupić feromony do kontaktu, aby ułatwić kotu oswojenie się w nowym miejscu. Syntetyczne feromony policzkowe frakcji F3 to nieinwazyjne, wziewne preparaty o działaniu uspokajającym i wyciszającym, które redukują poziom stresu u kota.

Okres aklimatyzacji do nowych warunków trwa średnio między 4 a 8 tygodni. Musisz pamiętać, że schroniska to skupiska dużej ilości zwierząt i różnego rodzaju choroby są tam bardzo częste.

Zdarza się, że kot ma silny uraz w swojej wątłej psychice, jest wycofany, przestraszony, niechętny do tego by się otworzyć. Jeżeli po pierwszym miesiącu nie ma postępów w socjalizacji może być niezbędna pomoc behawiorysty.

Polecamy, aby przed adopcją zapoznać się z np. poradnikiem przygotowanym przez Schronisko „Na Paluchu” według nas jest tam mnóstwo ważnych informacji.

Nasze oba koty są kotami schroniskowymi. Od początku wiedzieliśmy, że nasi podopieczni będą adoptowani. Jeżeli wszystko zrobimy dobry to kot ze schroniska może okazać nam swoją wdzięczność na wiele sposobów.

Artykuł Adopcja kota co warto wiedzieć pochodzi z serwisu WoodenCat.